Terugblik op een opmerkelijk en bizar WK voetbal

20 jaar geleden: WK voetbal USA 1994 (1)

Terugblik op een opmerkelijk en bizar WK voetbal
20 jaar geleden: WK voetbal USA 1994 (1)
Dollars. Het Witte Huis. Zwarthandel. Coca-Cola. O.J. Simpson. Zon. Goedkope benzine. Disney. Maradona. McDonald´s. Nog meer zon. Major League Baseball. Romario. En o ja, in de vaak verzengende hitte werd ook gevoetbald… In 1994 fungeerden de VS als host van de 15e World Cup. The ‘Greatest show on earth’, noemden de Amerikanen het zelf in al hun bescheidenheid. Rob Kruitbosch volgde de bal een maand lang in alle staten. Twintig jaar na dato. Een persoonlijke terugblik op een opmerkelijk en bizar WK voetbal. Vandaag deel 1: ‘Welcome in the USA’.
Zaterdag 18 juni 1994: Een dag na de openingswedstrijd tussen Duitsland en Bolivia in Chicago begint mijn WK-avontuur. Oranje toejuichen op jacht naar wereldgoud! Na een reis van veertien uur zetten we voet op Amerikaanse bodem. Vier man sterk. Vanaf Schiphol via Frankfurt naar Dulles Airport bij Washington. De terugvlucht staat een maand later vanaf Los Angeles gepland. Met de Lufthansa. We reizen op eigen gelegenheid, laten ons geen poot uitdraaien door peperdure reisorganisaties. Voor ons vliegticket, direct na de loting geboekt bij Kees en Karin van de NBBS aan de Hofstraat, betalen we iets meer dan 1500 gulden, omgerekend naar huidige maatstaven zo’n 675 euro.
Veiligheidsmaatregelen op vliegveld doen op z’n zachtst gezegd een tikkeltje lachwekkend aan. Wie een verleden heeft als crimineel of Nazi, een besmettelijke ziekte onder de ledenen meedraagt of van plan is in drugs te gaan handelen, komt het land van de onbegrensde mogelijkheden al bij voorbaat niet binnen. Folders waarschuwen WK-toeristen al bij aankomst voor criminaliteit. ‘Go with a friend or in a Group; it’s safer than going alone’, luidt het devies. Welcome in the USA! 
Het verkrijgen van kaarten voor de wedstrijden van Oranje vergt veel inventiviteit. Ofschoon ik sinds 1988 geen enkel kwalificatieduel van het Nederlands elftal heb gemist, val ik bij de KNVB buiten de boot bij de toewijzing. In een later stadium word ik voor het laatste groepsduel tegen Marokko uiteindelijk alsnog ingeloot. Via via bemachtig ik eveneens een toegangsbewijs voor de eerste poulewedstrijd tegen Saoedi-Arabië. Bij een reisbureau ergens in Zwitserland , waarvan ik toevallig een advertentie zie staan in een Duits tijdschrift, tikken we toegangsbewijzen op de kop voor de halve finale en de wedstrijd om de derde en vierde plaats in Los Angeles. Tja, internet bestaat nog niet in die dagen. Er komt zodoende heel wat bij kijken. Een kaartje voor Nederland – België, wedstrijd nummer twee, ontbreekt nog. Dat moet ik ter plekke ergens zien te versieren.
MORGEN DEEL 2: Onveiligheid op straat valt mee in Murder Capital of the United States.

Reacties